“พม่าประเทศ กาลครั้งหนึ่งเมื่อวานซืน” 03 “เมืองเมื่อวานซืน”
“อะตูตูตัวเหม่” ผมส่งเสียงแผ่วเบา
“ครับ สนุก”
“ผมลืมถามไปเลย คุณจำเป็นต้องนอนมะ”
“ผมเป็นหนังสือ ผมไม่รู้จักการนอน”
“เข้าใจ ตอนนี้กี่โมงแล้ว”
“ตี 4 ครับ”
“คุณรู้ใช่มะ ไฟแม่งดับตั้งแต่ตี 2”
“รู้”
“ร้อนฉิบหาย”
“ไม่ดีหรือครับ คุณต้องตื่นเช้าไปขึ้นเครื่องอยู่แล้ว”
“มันก็ดีหรอกนะ แต่ขอดับซักตี 4 ได้มะ”
“มนุษย์ชอบพูดคำนี้เสมอ “ถ้าเลือกได้” ลองถ้าไฟดับตอนตี 4 จริงจริง
คนอย่างพวกคุณก็อยากเลือกไม่ให้มันดับ ผมรู้”
“รู้สึกดีขึ้นเยอะ ฟังปรัชญาธรรมตอนตี 4 ที่ประเทศแห่งพุทธ สุดยอดไปเลย
ผมไปอาบน้ำดีกว่า เวรกรรม”
ผมให้ทางที่พักหาแท๊กซี่ไว้ให้แล้วตั้งแต่เมื่อคืน เพราะผมไม่แน่ใจ
ว่าถ้าจะต้องเดินมาหาเองตอนตี 5 ความยากเย็นมันจะมีมากน้อยแค่ไหน
จองกะที่พักนี่ได้ราคาที่แน่นอน สบายใจหลายอย่าง
.
ความต่างระหว่างแท๊กซี่พม่ากับแท๊กซี่สยาม
หมดปัญหาเรื่องการชวนคุยเรื่องการเมือง วิเคราะห์แล้วเป็นได้หลายทาง
พี่หม่องอาจชวนคุยด้วยแต่เราฟังไม่รู้เรื่อง,
เราอาจชวนพี่หม่องคุยพี่หม่องก็ฟังเราไม่รู้เรื่อง,
ต่างฝ่ายต่างก็เบื่อหน่ายการเมืองของแต่ละฝั่ง คุยกันเรื่องกลิ่นตดน่าจะได้สาระซะกว่า
คุยเรื่องการเมือง,
พี่หม่องอาจจะไม่เคยเห็นนักการเมืองจูบแผ่นดินต่อหน้านักข่าวจำนวนมากบอกไป
พี่หม่องคงจะถามว่าแผ่นดินตอนที่เดินลงจากเครื่องมันไม่น่าจูบตรงไหน,
แท๊กซี่พม่าไม่มีกลิ่นใบเตย แต่อโรมาเราด้วยกลิ่นหมากแทน
แท๊กซี่พม่าไม่ได้ห้อยตุ๊กตาไว้ท้ายรถ หรืออาจเคยมีแต่ดันเลิกฮิตซะก่อน
แท๊กซี่พม่าไม่เปิดแอร์ แน่นอนมันไม่เคยมีแอร์ ลำพังมีสภาพพาไปจุดหมาย
ก็ชื่นใจแล้ว
“อะตูตูตัวเหม่”
“ไงครับ”
“คนเต็มเครื่องเลย”
“คุณนั่งสายไหนครับ”
“แอร์บากัน”
“สงสัยเป็นหน้าท่องเที่ยวเหมือนกันมั้งครับ”
“สงสัย ว่าแต่ว่าทำไมเราไม่ฆ่าเวลาบนเครื่อง ด้วยการที่คุณเล่าเรื่องมัณฑะเลย์ให้ผม
ฟังคร่าวคร่าวหละ”
“อ้อมซะ”
“สุนิสา หรอ” มุกควายไม่ได้แจ้งเกิดเสมอไป
“มัณฑเะลย์เป็นราชธานีสุดท้ายของพม่า สร้างขึ้นในปี พ.ศ. 2400 แต่หลังจากนั้น
เพียง 28 ปี พม่าก็เสียเมืองให้เจ้าอาณานิคมอังกฤษ”
“ร้อยกว่าปีนี่เองเนอะ”
“ใช่ ไม่นานเท่าไหร่”
“ผมได้ยินมาว่ามัณฑะเลย์มีวังที่สวยมาก”
“มัณฑะเลย์เคยมีพระราชวังอันงามสง่ากว่าใครในอุษาคเนย์ สร้างขึ้นด้วยพระราช
ประสงค์ของกษัตริย์ผู้ทรงมุ่งมาดจะประกาศว่า มัณฑะเลย์คือศูนย์กลางของโลก
และจักรวาล ในเวลาเดียวกับการเป็นศูนย์กลางพุทธศาสนาสายเถรวาทของโลก”
“แต่ตอนนี้วังมันถูกสร้างขึ้นใหม่ ใช่มะ”
“หลังจากเสียเมืองได้ 60 ปี พระราชวังไม้อายุ 88 ปีก็ถูกระเบิดทำลายราบเป็นหน้า
กลอง ตอนนี้ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ เพื่อเหตุผลทางการท่องเที่ยว”
“น่าเสียดายเนอะ”
“มนุษย์ทำเรื่องโง่เขลา ได้ตลอดเวลาที่ตัวเองคิดว่าตัวเองฉลาดได้เสมอ”
“คมตอน 8 โมงเช้า ไม่เลว”
“เอาเป็นว่าตอนที่เราไปถึงวัง ผมจะเล่าอีกทีนะ เล่าตอนนี้มันไม่อินแน่”
“ดูมีเหตุผล ไม่ใช่เห็นว่าผมความจำสั้น ใช่มะ”
“ไม่เคยคิด อย่างคุณ ไม่น่าเป็นคนความจำสั้น ดูเป็นคนโง่เหมาะสมกว่า”
“อูย เจ็บ”
เครื่องลงจอดส่งและรับคนที่พุกามก่อนที่จะมุ่งหน้าสู่มัณฑเลย์ นี่สงสัยถ้าผมมีบ้านอยู่
ระหว่างพุกามกับมัณฑเลย์ ผมคงแค่เดินไปบอกกับตันว่าใกล้ถึงบ้านผมแล้ว เห็นยอด
มะพร้าวตรงนั้นมะ เดี๋ยวจอดให้หน่อยนะ ทำเป็นรถทัวร์กันเลยทีเดียว
.
สนามบินเมืองมัณฑเลย์ตั้งอยู่กลางทุ่งกว้าง ห่างไกลตัวเมืองแบบไกล
โขทางเลือกเดียวของการเข้าเมืองคือแท๊กซี่ตรงหน้าสนามบิน มีเจ้าเดียว
หมดสิทธิ์เลือกสี หรือถ้ายังรั้นอยากจะเลือกอยู่ขอให้ลืมสีเขียวเหลือง ขาวแดง
ชมพูล้วนออกจากความเคยชินซะ ที่นี่มีสีเดียว สีสนิม
ไกลจริงจริง กว่าจะถึงเมืองได้ ชั่วโมงนึงได้ เป็นชั่วโมงที่รถวิ่งตลอด แน่นอนจะให้
เอารถที่ไหนมาติดหละ อย่างดีสุดก็ติดเกวียน ยังดีที่ข้างทางยังมีสีเขียวให้ใส่ใจ บ้าน
เมืองเก่าเก่าสีซีเปีย วัวควายที่หน้าตาปกติ แต่มาอยู่กับฉากบ้านเมืองตอนนี้ก็หน้าตา
ย้อนเวลาได้เหมือนกัน เอ๊ะ นี่มันเมืองเมื่อวานซืนหรือไงกัน
.
แวะดูโรงแรม Silver Swan ดูหรูหราสะอาดเอี่ยมใช้ได้ทีเดียวเชียว เสียอย่างเดียว
25 เหรียญแหนะ ไม่ไหว เยอะไป ให้พี่แท๊กซี่มาส่งอีกที่ โรงแรม Nylon 12 เหรียญ
เอาเลย ถูกนี่เรื่องรอง เรื่องหลักคือชอบชื่อ ฟังดูเหมือนถุงน่องดี ได้นอนในถุงน่อง
คงจะนุ่มนิ่ม นอนสบายดี
ถามพี่ที่เคาท์เตอร์เรื่องจองเรือเร็วไปพุกาม พี่แกพูดจาไม่น่ารัก แกบอกว่าไม่มีเรือเร็ว
วิ่งแล้ว เหลือแต่เรือช้า วันที่เรือวิ่งก็ไม่ตรงกับแผนที่วางไว้ ทำไมพี่ถึงได้ทำกับผมอย่าง
นี้ ทำอย่างนี้ผมเสียแผนนะ แกบอกว่าให้รอเดี๋ยว แกจะออกไปซื้อเรือเร็วให้ เอาป่าว
หรือจะเอาเรือแจว จะได้ได้ไปตามแผน แต่ขอเงินสดนะ ดูดู๊ดู ดูเธอทำ ทำไมถึงทำกับ
ผมได้ ไม่เป็นไรพี่ ถามแค่นี้ทำประชด เด่วผมหาทางไปของผมเองก็ได้ ไหนพาผมไปที่
ห้องซิ จะไปนอนร้องไห้ซะหน่อย
.
ไม่เอา ไม่ร้องไห้ดีกว่า เสียเวลาไปหน่อย อาบน้ำอาบท่า ลงไปหน้าโรงแรม เจรจา
ธุรกิจกับแท๊กซี่เล็ก คนที่นี่เรียกมันว่า Blue Taxi ลักษณะคล้ายรถกระป๊อที่มีสีฟ้า พี่
คนขับชื่อเดเมี่ยนจริงจริงชื่อพม่าคงออกเสียงอีกอย่างแต่มันเรียกยาก ผมเรียกพี่ว่า
เดเมี่ยนแล้วกันดูฝรั่งดีเนอะ
พี่เดเมี่ยนหน้ตาคล้ายบุ๋มบิ๋ม สามโทน ผิวดำเนียน เออ..ถ้าเรียกตามสีผิวนี่เรียก
พี่ดำเมี่ยมก็ได้นะเนี่ย ผมยาวประบ่า มันดำละเลื่อม เคี้ยวหมากคล้ายติดยาเสพติด
นัยว่าถ้าใครมีเหงือกสีชมพูถือว่าผิดกฎหมายบ้านเมือง ประชากรที่ดีควรมีเหงือกแดง
เพื่อเป็นหน้าเป็นตาแด่ผู้พบเห็น
พี่แกพูดภาษาอังกฤษได้นิดหน่อย แต่ประโยตที่พูดได้ชัดเจนคือ “ฟิบตีนดอล์ลาร์
เปอเดย์โอเคย์” น่าจะเป็นประโยคแรกแรกที่แกหัดพูด เอา ฟิบตีนก็ฟิบตีน แต่วันนี้จะ
ไปเมืองรอบรอบ 3 เมืองนะ ทันแน่นะ
“โนป๊อปเป็ม” แกว่างั้น
.
วันนี้เราจะไปตะลุย เมืองสกาย อังวะ และอมรปุระ กันครับ
ใส่ความเห็น