^^Sikkim^^วันสุดท้าย + ในห้วงเวลาของค่าผกผัน^^

ความสบายที่ค่อยค่อยกลายร่างมาเป็นความทรมาน เมื่อเวลากลางดึกเริ่มคืบคลาน ที่นอนบนรถบัสชั้นสองราคา 750 รูปีถ้วนดูหน้าเป็นมิตรดีเมื่อแรกพบ แต่เมื่อต้องทำตัวขนานกับผืนโลกเป็นเวลายาวนานติดต่อกัน ผนวกกับผืนโลกที่เลียนแบบผืนโลกพระจันทร์เส้นนี้ เรากับที่นอนเริ่มมึนตึง เหินห่าง คล้ายคนเคยโกงค่าแชร์กัน

รถจอดให้เราทานข้าวเวลาเลยเที่ยงคืนมานิดหน่อย กับอีกทีก็ 8 โมงเช้าเลย เป็นช่วงเวลาสั้นสั้นที่อาจจะทำให้หลายคนค้นพบความสุขที่แท้จริง

รถมาถึงกัลกัตตาประมาณ 11 โมง กว่า 16 ชั่วโมงที่เราอยู่บนรถคันนี้ เกิดมาก็เพิ่งนอนจนเมื่อยก็คราวนี้นี่เอง

หลังคาขาว คิวยาว

กลับมากัลกัตตาครานี้ เดินคล่องทางคล้ายเดินสวนจตุจักร เรามุ่งหน้าสู่ Sudder St.อีกครั้ง เพื่อที่จะหาที่ชำระล้างร่างกาย เก็บของ รอขึ้นเครื่องกลับบ้านช่วงค่ำของคืนนี้ จนมาได้ที่ Central Guest Inn. 200 รูปี โทรมสุดสุด ไม่มีปัญหา เดี๋ยวเราก็ลาแล้ว

เรายังเหลือเวลาอีกครึ่งวันที่กัลกัตตา ตามเก็บจุดหมายที่ยังไม่ได้เก็บสะสม ที่แรกเรามุ่งหน้าสู่ Victoria Memorial โดยที่เราจะขึ้นรถไฟใต้ดินไปเที่ยวกัน ไม่ได้นั่งบนดินเอาใต้ดินไปก่อนก็แล้วกัน

สถานีรถไฟใต้ดินที่ใกล้ Sudder St ที่สุดคือสถานี Park Street. โดยเราจะไปลงทีสถานี Maidan ซึ่งเป็นสถานที่ใกล้กับ Victoria Memorial ค่าโดยสาร 4 รูปี วิธีการซื้อตั๋วนี่ตามหลักสากลเลยครับ คือต่อแถวซื้อกับพนักงาน บอกสถานีปลายทางไป ก็เรียบร้อย ราคานี่จำได้ว่าในโซนรอบในนี่ก็ 4 รูปีเท่ากันหมดครับ

สภาพรถไฟใต้ดินที่นี่ค่อนข้างคึกคัก มีคนใช้บริการกันหนาตา หนาหู เรื่องกลิ่นไม่เป็นปัญหากับรถไฟใต้ดินที่นี่ เพราะมันไม่มีเครื่องปรับอากาศ ใช้วิธีเปิดหน้าต่างที่ติดตั้งอยู่เหนือหัวบริเวณที่นั่ง ให้นึกถึงรถ บขส. ของบ้านเราหน้าต่างเป็นแบบเปิดขึ้นลงอย่างเดียวกัน ลมโกรกผมปลิวกันทีเดียวเชียว แต่พี่แขกไม่มีปัญหา เล่นใส่น้ำมันกันซะขนาดนั้น

ยืนเก็บอารมณ์ยังไม่ทันหมดอยาก รถก็มาเทียบที่สถานี Maidan ซะแล้ว มันแค่สถานีเดียวเองนี่นา โผล่ขึ้นมาบนดินเราก็เจอกับถนน Cathedral ด้านขวาเป็นสนามหลวงกัลกัตตา The Maiden ชะเง้อคอมองหน่อยก็จะเห็น Victoria Memorial อยู่ข้างหน้าไม่ไกล มุ่งหน้าต่อไป

Victoria Memorial สร้างมาจากหินอ่อนขาวครับ ภายในนี่ก็ก็จะเป็นพิพิทธภัณท์ที่เก็บรวบรวมสิ่งของ ภาพวาดสีน้ำ เปียโนที่พระราชินี Victoria เล่นเมื่อครั้งยังเยาว์ และของอีกหลายอย่างเมื่อครั้งอินเดียยังเป็นเมืองขึ้นของอังกฤษครับ

ครึ้ม

เฝ้า

ค่าผ่านประตูสำหรับชาวต่างชาติ 150 รูปี

เที่ยวศึกษา

บริเวณรอบรอบ Victoria Memorial ยังมีสิ่งที่น่าสนใจอยู่หลายที่นะครับ ไม่ว่าจะข้ามฝั่งมาสนามหลวงกัลกัตตา The Maiden ก็จะได้เห็นวิถีชีวิตมากมายเลยครับ

ข้างหน้านั่นเล่นไพ่กลางแดดนี่

ทางขวาเด็กเด็กกำลังเล่นคริกเก็ต

อ้าว…ข้างหลังชวนกินไอติม

นั่นทางซ้ายเหงาซะงั้น

เดินกลับออกมาทางถนน Cathedral ก็จะมี MP Birla Planetarium เดินอีกนิดก็ St Paul’s Cathedral เลยไปหน่อยก็ Acedemy of Fine Art เรียกว่าเดินเพลินจนบ่ายคล้อยย้อยทีเดียว

ให้เสียงสายลมเล่าเรื่องแทนแล้วกัน

MP Birla Planetarium

นางอินทิราคงเมินระบบทุน

St Paul’s Cathedral

สวยเงียบ

เรากลับไปขึ้นรถไฟที่ สถานี Maidan เพื่อที่จะมุ่งหน้าไป Kali Temple โดยคราวนี้เราจะต้องลงที่สถานี Kalihat ราคายังเท่าเดิมที่ 4 รูปี

โผล่ขึ้นมาบนดินคราวนี้งงเป็นไก่ตาแตก ไม่เห็นมีอะไรบ่งชี้เลยว่า Kali Temple ไม่ปล่อยให้การเดินงงทำพิษมากไปกว่านี้ ถามตำรวจดูดีกว่า ได้ความว่าไม่ไกลจากจุดนี้ มุ่งหน้าตามลายแทงกลางอากาศ ไม่นานก็เจอ

บริเวณทางเดินไป Kali Temple คราคร่ำไปด้วยร้านขายของเพื่อนำไปบูชาภายในวัด ของขายที่ระลึก และคนยากไร้จำนวนมาก ไม่น่าสงสัยเลยเพราะว่าด้านข้างของ Kali Temple ก็คือ Mother Teresa’s Hospital for the Dying Destitute

แม้นว่าแม่ชีเทเรซ่าจะจากพวกเค้าไปแล้ว ผมค่อนข้างแน่ใจว่าจำนวนผู้ยากไร้ในปัจจุบันก็ยังไม่น้อยลงไปเลย แต่อย่างน้อยที่สุด สิ่งที่แม่ชีเทเรซ่าได้ทำมาชั่วชีวิตน่าจะเป็นสัญลักษณ์บอกอะไรกับคนที่กำลังมีชีวิอยู่ได้ในหลายหลายอย่าง ความมีเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกันเองน่าจะเป็นสิ่งพึงกระทำในสำนึกแรกแรกที่เราจะนึกถึงกัน ไม่ใช่หรือ….

เรามาช้าไป ไม่ทันได้เข้าไปภายใน

นั่งรถไฟใต้ดินกลับมาที่ Park Street แดดสุดท้ายในกัลกัตตาของเราเริ่มจมขอบโลกแล้ว ยังมีเวลาไปเดินเล่นแถว New Market อีกนิดหน่อย ตั้งใจจะหาซื้อของฝากเอาใจนายซะหน่อย

เดินดูรอบรอบ อะไรอะไรก็ดูคล้ายพาหุรัดไปซะหมด ซื้อของไม่เก่งซะด้วยซิเรา สรุปไม่ได้อะไรเลยซักอย่าง ยังดีที่ซื้อชาจากดาร์จีลิงมาหนึ่งหอบ คงจะพอถูไถไปได้

อมยิ้มก่อนนอน

เราจะเอาใจช่วย

เดินกลับมาเก็บของเตรียมไปสนามเครื่องบิน ความบังเอิญทำตัวคล้ายการเสียภาษีประจำปี กระโจนใส่แบบไม่ทันตั้งตัว เราเจอเพื่อนคนไทยที่ไปทริปด้วยกันที่กังต็อกกลางถนน Sudder ไม่น่าเชื่อเลย ความบังเอิญช่างขี้เล่นนัก
เราแชร์รถแท็กซี่ไปสนามเครื่องบินด้วยกัน ดีนะเผื่อเวลาไว้เยอะ รถติดเป็นบ้าเลย ไม่รู้จะเลียนแบบกรุงเทพทำไม เดี๋ยวฟ้องลิขสิทธิ์ซะนิ

เราคุยกันโขมงคุ้งในรถแท็กซี่ ทุกระยะกิโลเมตรที่มุ่งหน้าสู่สนามบินมีค่าแปรผันตามกับระยะห่างจากกัลกัตตา แต่มีค่าแปรผกผันกับระยะห่างระหว่างผมกับที่นี่ ที่ที่มองเลยกัลกัตตาไปอีกหน่อย จะมองเห็นพื้นที่ที่ละม้ายคล้ายกับริมขอบโลก มองเห็นได้ด้วยใจ ถ้าเกิดมีใครมาถามผมว่าชอบอะไรในสิกขิม ผมคงจะตอบได้แค่ว่า ผมชอบใจที่ได้ไป ขอบใจที่ได้ไป ชื่นใจที่ได้เห็น ก็เท่านั้น……

ขอขอบคุณมิตรร่วมทางทุกท่านนะครับ แม้นไม้ได้เอ่ยถึง ผมก็อยากบอกว่าผมมีแต่เพื่อนร่วมทางดีดีทั้งนั้นเลย เป็นบุญของผมครับ

แล้วเจอกันเมื่อคราออกเดินอีกครั้งครับ……..

~ โดย sanookpradesh บน เมษายน 5, 2007.